Magnez cz.1: "Co to znaczy naturalny?"

 Zamknięci w swoim małym chemicznym świecie, w swoich laboratoriach gdzie przeprowadzamy swoje mniej lub bardziej znaczące badania zdajemy sobie sprawę z prawidłowości (nie wszystkich rzecz jasna) rządzących przyrodą. Jednak jak się okazało nie wszyscy zdajemy sobie sprawę z niewiedzy ludzi dotyczących tak naprawdę życia codziennego. Powód tej niewiedzy społeczeństwa jest błahy: źle skonstruowany system edukacji, który karze wkuwać na pamięć wzory, które nigdy się nie przydadzą, a nic nie traktuje o rzeczach przyziemnych, spotykanych na każdym niemal kroku. Niestety, na brakach tych i naiwności żerują niejedni biznesmeni, którzy znają złoty środek na niemal każdy problem. I tutaj pojawiamy się my, chemicy z pasji i wykształcenia, którzy rozwieją problemy, nad którymi pewnie nie raz się zastanawiasz.

Na pierwszy ogień: magnez. I mówimy tu o czymś, co nosi nazwę m a g n e Z, a nie m a g n e S który wytwarza pole magnetyczne. Tego nie polecamy przyjmować do organizmu w żadnej postaci…

Magnez, pierwiastek, metal. Tyle wiedzy chemicznej na start. Oczywiście nie przyjmujemy metalicznego magnezu, tylko jego związki. Istotny jest kation dwudodatni Mg²⁺. Atomy zbudowane są z elektronów o ładunku ujemnym krążących wokół jądra. Jądro zaś składa się z obojętnych neutronów i dodatnich protonów. W metalicznym magnezie (ściśle w izotopie ²⁴Mg – o izotopach na pewno kiedyś będzie więcej powiedziane) znajduje się po 12 elektronów, zatem całość ma ładunek 0 (12 x ujemny elektron + 12 x dodatni proton = 0). Jeżeli usuniemy dwa elektrony (a w tym wypadku dzieje się to niezwykle łatwo) otrzymujemy nadmiar protonów, zatem całość przyjmuje ładunek +2. Ot taka różnica między atomem, a jonem tego atomu.

Magnez pełni niezwykle istotną rolę w naszym organizmie. Bierze m.in. udział przekazywaniu impulsów nerwowych. Dlatego często jest polecany osobom uczącym się, pracującym czy miewającym tak zwane „nocne skurcze”. Kto i po co interesuje nas dziś najmniej, my zastanowimy się JAKI?

Reklamy atakują (innego słowa nie potrafimy używać w stosunku do przekazu reklamowego) nas wszelkiej maści ofertami suplementów diety zawierającymi magnez. Rzecz jasna, magnez, jak i inne mikro- jak i makro elementy przyjmować najlepiej z pożywieniem. Ale nie jednemu to niestety nie wystarcza i musi się wspomóc farmaceutykami, czy też pseudofarmaceutykami. No tak, ale który wybrać? Oto jest pytanie.

Pierwsza z reklam mówi nam, że musi być to magnez naturalny. Oczywiście, zgadzamy się w 100%. Ale chyba nie do końca zgadzamy się z definicją producenta, jaki to magnez jest naturalny, a jaki to jest „zwykły” bądź właściwsze było by chyba sformułowanie „sztuczny”. I prowadziliśmy liczne dyskusje nad tym tematem, każdy wreszcie się zgodził, że magnez „naturalny” to taki, który swoją postacią przypomina ten występujący w pożywieniu. Jaki to, zatem? Choćby w postaci chlorofilu, który sam w sobie jest związkiem kompleksowym zbudowanym z liganda będącego pochodną porfiryny i atomu centralnego, którym właśnie jest magnez (dwudodatni rzecz jasna).

W jakim byliśmy błędzie! Wg producenta magnez naturalny to w zasadzie każdy magnez. Na jego stronie możemy przeczytać, że naturalny magnez to ten występujący na Ziemi w postaci minerałów. Jako chemicy innego nie znamy. Z wyjątkiem tego wyprodukowanego sztucznie w reaktorach jądrowych. Ale okazuje się, że nie wiemy wszystkiego. Jak się okazuje, magnez można również otrzymać w laboratorium w wyniku stosowania metody elektrolitycznej i elektrotermicznej, a materiałem wyjściowym jest… węglan wapnia.

Yyyyyyy… ok, spokojnie. Weźmy tą metodę elektrotermiczną. Wg teorii polega ona na stopieniu substancji chemicznej i poddaniu jej elektrolizie. Dla prostego przykładu weźmy chlorek sodu. Po stopieniu i poddaniu elektrolizie powstanie nam sód i chlor wg uproszczonego równania:

Czyli jak mniemamy z informacji od producenta, topimy w wysokiej temperaturze węglan wapnia i poddajemy elektrolizie. Co powstaje? Na pewno nie magnez mój drogi. W reakcji chemicznej, nawet elektrotermicznej nie może powstawać nowy pierwiastek, jeśli do reakcji nie użyjemy jego związku. Tak jak pisaliśmy wcześniej, moglibyśmy hipotetycznie w ciągu reakcji jądrowych przejść z atomów wapnia, tlenu lub węgla (bo z takich składa się węglan wapnia) do magnezu, ale nie jest to metoda tania, jeśli w ogóle jest osiągalna. Nie można w prosty otrzymać magnezu z węglanu wapnia. Zatem to co napisał producent jest TOTALNĄ BZDURĄ.

Wszystkie przytoczone fakty opierają się na ELEMENTARNEJ wiedzy chemicznej. Interpretacja słów producenta w tym przypadku jest niestety dość jednoznaczna. Producent nazwa coś w sposób prawidłowy, ale niestety mylny dla przeciętnego odbiorcy, dopisując do tego błędne fakty. Tym samym doprowadzając do tego, że pewnie nie jedna osoba zamiast po tańszy, być może identyczny składem czy dawką magnez sięgnie po coś „naturalnego”.

W części drugiej naszego artykułu zapoznamy Cię bliżej z pojęciem związków kompleksowych, chelatami i osądzimy właśnie magnez w postaci chelatu. Do zobaczenia!